Over échte mannen (en hoe we onszelf als vaders zo lekker in de weg kunnen zitten)

Zo, weer even een moment van vaders onder elkaar. Je gaat mij, Bas en man van, hier vaker horen. Waar moeders zijn, zijn namelijk ook vaders - en dat ook deze tegen serieuze uitdagingen aanlopen, las je in mijn eerdere blog al. Van de partnerrelatie die verandert tot de relatie met jezelf én je kind: vader zijn is mooi, maar soms ook pittig. Hoe dat komt? Je kan het onder andere wijten aan externe druk, maar ik denk dat die druk vooral intern opgelegd wordt. Juist, door niemand minder dan jijzelf. Hoe ik dat weet? Een doorgewinterde ervaringsdeskundige spreekt. Want zeg nou zelf: élke vrouw wil toch een stoere man? En stoere mannen… die zijn ook nog gevoelig.

Die krachtige, kwetsbare, gevoelige én gezellige man *zucht*

Elke vrouw valt ervoor in katzwijm. Die stoere en krachtige man, die ook nog gevoelig en kwetsbaar is. Hij die zijn gezin onderhoudt, tijd heeft om samen leuke dingen te doen en ook nog makkelijk over zijn gevoelens praat. Mannelijke energie, maar wel in geëmancipeerde vorm. Hij heeft een goede opleiding gevolgd, brengt genoeg geld in het laatje én is niet alleen ‘s ochtends en overdag (werk) een man, maar ook ‘s avonds (privé). Je weet wel: als hij na een lange dag werken thuiskomt en de kinderen enthousiast op hem afhollen. Natuurlijk heeft hij dan alle (mentale) ruimte om met zijn kids te kletsen en te spelen - en daarnaast óók nog om dat goede gesprek met zijn partner te voeren. En ohja: vergeet die vriendengroep en die sportclub niet, want ook die slaat deze man nooit over. Net zoals tijd met zichzelf doorbrengen trouwens, wat hij er ook nog even tussendoor schuift. Of jou dit allemaal lukt? Tuurlijk. Dat is namelijk wat echte mannen doen, toch?

Niet die ander, maar jijzelf verlangt dit

Hup, uit je hoofd en terug naar die echte wereld. Dit is namelijk verre van realistisch en vooral wat heel veel mannen van zichzelf verwachten. Klopt: van zichzelf. Het is namelijk heel makkelijk om te zeggen dat die druk extern wordt opgelegd. Omdat je om je heen ziet dat het op een bepaalde manier gebeurt bijvoorbeeld (hoi, eenzijdige belichting). Of omdat de media anno 2025 mannen neerzetten als magische alleskunners (hoi, marketing). Toch ben ik ervan overtuigd dat het allemaal begint in je binnenwereld. Met hoe je zelf bent opgegroeid, de waarden die je meekrijgt, de (zelf)oordelen die je vormt en de blik op de wereld die je hebt. Grote kans dat je als ‘partner van’ de druk voelt om die ‘ideale’ man te zijn. Laat staan als je vader wordt en je óók nog de zorg van je kind erbij krijgt. Je verantwoordelijkheid groeit - en daarmee de druk ook. Je wilt je gezin financieel onderhouden, een leuke vader zijn, een liefdevolle partner, een goede collega, een gezellige vriend én… een fijn persoon voor jezelf. 1001 ballen, zo de lucht in.

“Wat zijn onze vrouwen toch lastig, hè?”

Tuurlijk, als mannen kunnen we het niet ontkennen: onze vrouwen zijn emotionele wezens en hebben de behoefte hierin gezien en gehoord te worden. Ze hebben het liefst een man die gevoelig is, daarover kan praten en hier en daar ook een traantje laat vloeien. Naast het harde werken, want ook dat moet gebeuren. Man, die dames. Wat kunnen ze lastig zijn, hè? Zal ik je eens wat vertellen? Dit dacht ik ook, maar ik bleek vooral zélf lastig te zijn. Ja, vrouwen vinden die veelzijdigheid in een man fijn, maar dat betekent niet dat jij elke rol altijd in dezelfde mate hoeft te vervullen. Het betekent vooral dat je die blik naar binnen durft te werpen en dat je ruimte geeft aan die gevoelige kant (en ja: die hebben we allemaal). Dat je dichtbij je emoties staat, erover kan praten en elkaars gevoelens ziet. Da’s heel wat anders dan jezelf dwingen om die ‘ideale man’ te zijn, waar je ironisch genoeg zélf de kaders van bepaalt. Mannen, wat zijn ze toch lastig, hè?

Een zachte man in een harde wereld

Op dit moment heb ik een zware, maar waardevolle ‘reis’ afgelegd die me dichterbij mezelf, mijn gevoel, mijn partner én mijn kinderen heeft gebracht. Iets waar ik onwijs blij mee ben. In alle eerlijkheid: ik ben niet voor niets aan deze rit begonnen. Ik worstelde namelijk met mezelf en stond op een punt in mijn leven dat niet helemaal kloppend voelde. Op privégebied liep ik tegen een muur aan, maar ook op zakelijk vlak zat ik niet op mijn plek. Zo heb ik bij redelijk wat grote corporate bedrijven gewerkt. Een branche waar veel ‘grote en sterke mannen’ rondlopen - terwijl ik in mijn kern juist zacht en gevoelig ben. Een wereld vol mannelijke energie, waarin ‘doorgaan’ en ‘hard spelen’ de norm is. Ik ben daar helemaal niet goed in. Ik houd mezelf wel staande, maar het brengt me wel aan het wankelen. Zo vond ik samenwerken met een mannelijke manager (mannelijke energie) lastig, omdat de focus vaak lag op ratio - en te weinig bij de gevoelens die daarbij komen kijken. En zo ervaarde ik die hoge en continu opgevoerde druk ook als onprettig, omdat er vaak niet bij stil werd gestaan waar dit ten koste van ging (en da’s vaak toch die privésituatie).

‘Perfecte’ vader, echtgenoot, vriend, collega én zelf

Ik maakte de keuze om aan mezelf te werken. Om als vader een fijnere man voor mijn vrouw en kinderen te zijn (vaker thuis zijn mét oprechte aandacht)  - en voor mezelf een man die dichterbij zijn zachtere kant staat (iets doen wat bij me past). Zo gingen we in relatietherapie en verruilde ik de financiële wereld voor de échte wereld. Een openhartige plek waar ik mannen coach om persoonlijk te groeien. In die ‘reis’ leerde ik dat wij vaders ons vaak de onmogelijk opgave opleggen om ‘perfect’ te zijn. Niet alleen als vader, maar ook als echtgenoot, vriend, collega én naar onszelf toe. Een beetje zoiets:

• De perfecte vader
  ‘Aandacht, liefde, tijd, veiligheid. Jij kan op mij vertrouwen. Altijd en overal.’

• De perfecte echtgenoot
  ‘Ja, ik zie je - en je kan op mij vertrouwen. Financieel, fysiek en emotioneel.’

• De perfecte vriend
  ‘Samen dat biertje doen, slap lullen, hard lachen, diep kletsen. Ik ben er voor je.’

• De perfecte collega
  ‘Deadlines halen, waardering voelen in de groep, erbij horen. It’s part of our job.’



• De perfecte zelf
  ‘Die ruimte voor mezelf pakken, zodat ik écht even lekker kan opladen. Heerlijk.’
  

Nabijheidsliefde & afstandsliefde: ze hebben elkaar nodig

Ik val in herhaling, maar bovenstaande állemaal zijn en ook nog tegelijkertijd? Da’s natuurlijk onmogelijk. Het zijn torenhoge verwachtingen die je jezelf oplegt, maar waar je no way altijd aan kunt voldoen. Een streven met een prijskaartje dus. Want zeg nou zelf: hoe vervelend is het als je iets wilt zijn, wat continu als veeleisend voelt? ;-) In dit geval gaat het om twee vormen van liefde: nabijheidsliefde (directe aandacht zoals knuffelen) en afstandsliefde (indirecte aandacht zoals geld verdienen). Beide zijn intentioneel hartstikke mooi, maar ze kunnen wel conflicteren met elkaar. Stel: het gezin wordt rijkelijk beloond met knuffels en momenten samen - maar de afstandsliefde ligt op zijn gat. Dan komt er te weinig of geen geld binnen en krijg je frictie aan de ene kant. En stel: je werkt dag en nacht om je gezin dat mooie leven te kunnen geven, maar je bent daardoor heel weinig thuis om tijd met elkaar door te brengen. Ja, dan heb je dat mooie huis en die grote tuin, maar wanneer heb je dan ruimte om ín die tuin te spelen/samen te zijn? Je raadt het al: het een kan niet zonder het ander. Werken is nodig, maar oprechte aandacht ook.

Hoe kinderen onze spiegels zijn

Kijk ik naar mezelf, dan had ik werk te doen om die balans weer recht te trekken. Ik was namelijk die man die veel te vaak weg was voor werk - en mijn gezin daardoor niet de aandacht kon geven die nodig was. Waar behoefte aan was - vanuit hen, maar ook vanuit mezelf. Na die confronterende blik in de spiegel én flink wat groeimomenten durf ik te zeggen dat dit een stuk beter gaat. Neem de relatie met mijn kinderen bijvoorbeeld. We liggen veel meer op een lijn en botsen minder, waardoor het allemaal veel makkelijker gaat. Ja, ik ben vaker thuis, maar wat vooral een belangrijke switch is, is de aandacht die ik dan heb. Écht aanwezig zijn, aandacht hebben voor Kimberley en de kinderen. Die telefoon vaker wegleggen en de ‘aan-knop’ van werk uitzetten. Of het vanaf nu allemaal soepel gaat verlopen? Tuurlijk niet. Ik weet waar mijn valkuilen liggen en ik probeer hier zo alert mogelijk op te zijn. Merk ik dat het allemaal weer wat moeilijker gaat, bijvoorbeeld doordat ik vaker bots met de kinderen? Dan weet ik dat zij mijn spiegel zijn. Dat dit niet bij hen ligt, maar dat ze mij de boodschap geven dat ik werk te doen heb. Verantwoordelijkheid nemen dus.

Van vader aan vader: 5 x zelf aan de slag

Die interne druk om al die rollen te vervullen, voel jij ‘m ook? Geen zorgen: je bent hier niet alleen in. Wij vaders zijn er om elkaar te steunen - ons brein werkt namelijk toch nét even anders dan dat van een een vrouw. ;-) Vanuit mijn eigen ervaring heb ik vijf concrete tips die mij hielpen - en jou ook verder brengen. Áls je die verantwoordelijkheid maar pakt. 

• Blik in de spiegel
  Kijk eens goed naar jezelf en je handelen. Doe je op dit moment het juiste? Die promotie op je werk bijvoorbeeld. Ja, het voelt hartstikke lekker, maar wat zijn de consequenties voor je privésituatie (nabijheidsliefde)?

• Bepaal je eígen verwachtingen
  Bepaal voor jezelf aan welke verwachtingen jij wil voldoen - en welke je mag loslaten. En ohja: durf deze dan ook achter je te laten. Het is namelijk vruchtbaarder om je aandacht te geven aan drie verwachtingen, dan je halve aandacht aan zes.

• Lekker laten oordelen
  Durf je eigen pad te kiezen, ook als dit afwijkt van ‘hoe het hoort’. Die ene vader die het helemaal anders doet? Dikke prima. Unieke vaders, unieke behoeften, unieke paden. Uiteindelijk zijn het jouw eigen oordelen die je tegenhouden (‘wat als?’ / ‘wat zou die ander vinden?’), niet zozeer die van je omgeving.

• In de min met die onzin
  Maak ruimte voor de dingen die er écht toe doen - en minder al het andere. Je kunt niet alles perfect doen en ook niet overal bij zijn. Al die verjaardagen, (werk)uitjes en borrels? Hartstikke leuk, totdat het ten koste gaat van jezelf en je gezin.

• Ken en ‘leef’ je kernwaarden
  Iedereen heeft eigen kernwaarden. Wat is belangrijk voor je? Waar word je blij van? Wat geeft energie? Wat maakt je gelukkig? Neem de tijd om hierbij stil te staan en deze te doorvoelen. Leef vanuit deze waarden - en ben je ook bewust van ‘egowaarden’ (wat verlang ik?) en ‘hartwaarden’ (wat wil ik?). Dieper in die kernwaarden duiken? Dan heb ik iets tofs voor je: de Kernwaardenwerkplaats.

Echte mannen? Die kijken naar binnen

Ode aan de échte man. Hij die zo krachtig is dat hij zichzelf in de spiegel durft aan te kijken. Hij die zijn valkuilen (h)erkent en niet bang is om deze aan te pakken. Hij die snapt dat hij de énige is die bij zijn binnenwereld kan - en daarmee begrijpt dat hij zijn eigen oplossing is. Tsja, eigenlijk gewoon een man die dichtbij zijn gevoel durft te staan en bereid is zijn eigen oordelen en opvattingen los te laten. Geloof me: als dat je lukt, gaat er een GevoelsRijke wereld voor je open. Uiteindelijk ligt de oplossing altijd aan de binnenkant - en zal vanuit daar je blik op de buitenkant ook mooier worden. Echt, beloof ik je.

GevoelsRijke afsluiter: vader, partner, vriend, collega én jezelf zijn. Het is niet de vraag of je het allemaal kan zijn, maar op welke manier je dit wilt zijn. Dat vraagt om een diepere blik naar binnen. Wie ben je in je kern? Wat is echt belangrijk voor je? Wat verdient aandacht? En wat misschien wat minder? Je kan niet álles in standje maximaal zijn, wel kan je alles zijn op jouw manier - in de voor jou juiste balans. Die echte man? Die zit allang in je. Je ontmoet hem als je oordelen naar de achtergrond verdwijnen en je gevoelens naar de voorgrond. Ben jij klaar om hem aan te kijken? Tijd om te gaan.